تقلا

شعر، تقلاست هنگامی که واژه هایت زنگار گرفته اند. عشق، تقلاست در روزگاری که هر کس از دهان دیگری می دزدد. تماشا، تقلاست وقتی همه به دنبال آمار و هیاهویند. تو را در خیال داشتن، تقلاست در جهانی که هر چیزی، محاسبه ای دارد و عرقریزان مرور هزبنه و فایده، تو که رها هستی ازین ها و مرا هم چنین کرده ای. رهایی ، تقلاست در انبوه زنجیره‌ای گذشته و آینده و خوش و ناخوش. خواستنت تقلای شکوهمندی ست حتا اگر بوسه بر زهره و خنجر بر مریخ باشد.